به‌نظرم فیلم دوست‌داشتنی و تأمل‌برانگیزیه، قصه‌ی مادری که با اسپرم اهدایی بچه‌دار شده، از اون موضوع‌هایی‌ست که شاید در جامعه‌ی ما کمتر باهاش روبه‌رو شده باشیم، اما احتمالاً خیلی‌هامون دست‌کم یک‌بار بهش فکر کرده‌ایم و حتی توی دلمون گفتیم چه خوب میشد اگه بدون درگیر شدن و ازدواج تجربه مادر شدن رو داشته باشیم. فیلم همین ایده را بهانه می‌کند تا سراغ پرسش‌هایی بره که به نظرم ساده نیستند: مادر شدن یعنی چه؟ بچه چقدر حق داره درباره‌ی ریشه‌هایش بدونه؟ و آدم تا کجا میتونه برای ساختن خانواده‌ای که میخواد، به تنهایی تصمیم بگیره؟ اگه فرد اهداکننده اسپرم، مسائل ژنتیکی که با خودش به فرزند منتقل میکنه رو دوست نداشته باشیم چی؟ و چیزی که برای من جذاب بود این بود که فیلم این موقعیت رو فقط به چشم یه بحث عجیب یا جنجالی نگاه نمیکنه؛ سعی میکنه اون رو از زاویه‌ی زندگی و احساسات آدم‌های درگیرش هم نشون بده. شاید بعضی بخش‌های روایت می‌توانست عمیق‌تر یا کم‌شتاب‌تر پیش بره، اما در مجموع فیلم من را با خودش همراه کرد و بعد از تمام شدن هم ذهنم رو درگیر نگه داشت. برای همین، با وجود ایرادهای احتمالی‌اش، تجربه‌ی تماشایش رو دوست داشتم و امتیاز ۸ از ۱۰ به نظرم منصفانه بود.
lorneak
همیشه سردراوردن از نادیده ها جالبه
اما وقتی پای احساس و روان در کاره یه کم کار پیچیده ترم میشه